วันที่ 25 สิงหาคม 2569 ศาลอาญามีคำพิพากษาประหารชีวิต แอม ไซยาไนด์ ในคดีฆาตกรรม นางสาวดาริณี หรือ ฟ้า โดยศาลพิจารณาแล้วเห็นว่าพยานหลักฐานในคดีมีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอ และรับฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่า จำเลยเป็นผู้นำสารไซยาไนด์เข้าสู่ร่างกายของผู้ตาย จนเป็นเหตุให้เสียชีวิต
ศาลพิเคราะห์จากพฤติการณ์ที่เกิดขึ้น โดยผู้ตายมีอาการชัก เกร็ง น้ำลายฟูมปาก และหมดสติ ซึ่งเป็นอาการที่สอดคล้องกับการได้รับพิษไซยาไนด์ ประกอบกับในช่วงเวลาที่สารพิษออกฤทธิ์ จำเลยอยู่กับผู้ตายในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน
นอกจากนี้ ศาลยังพิจารณาถึงประเด็นเรื่องหนี้สิน โดยพบว่าจำเลยมีมูลเหตุเกี่ยวกับหนี้ที่ไม่สามารถชำระให้แก่ผู้ตายได้ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งพฤติการณ์ที่นำมาประกอบการพิจารณาคดี
ศาลจึงพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐาน ฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน เพื่อประโยชน์อันเกิดจากการกระทำความผิดอื่น และเพื่อปกปิดความผิด พร้อมลงโทษประหารชีวิต
สำหรับคดีดังกล่าว จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม ศาลเห็นว่าพยานหลักฐานที่ฝ่ายจำเลยนำเสนอไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานของฝ่ายโจทก์ได้ จึงมีคำพิพากษาลงโทษประหารชีวิตตามความผิดที่ศาลวินิจฉัย
